BOGDAN JAŃSKI

Urodził się 26 marca 1807 roku w Lisowie w centralnej Polsce. W dzieciństwie otrzymał bardzo dobre wychowanie katolickie, uczęszczając do szkoły w Pułtusku u Ojców Benedyktynów. Jesienią 1825 roku rozpoczął studia prawnicze, ekonomiczne i filozoficzne na Uniwersytecie w Warszawie. Będąc na studiach wyrzekł się Boga i propagował antychrześcijański styl życia. Targany pychą i zmysłowości pogrążał się otchłani niewiary. Ekonomia polityczna, która była teologią materializmu utwierdziła go w bezbożności i naturalizmie.

W roku 1827 wyjechał do Francji, na koszt rządu polskiego, jako jeden z najzdolniejszych studentów, celem dalszego kształcenia. Po powrocie miał wykładać prawo na Politechnice w Warszawie.
Po przybyciu do Paryża wstąpił do sekty Sensymonistów, która za cel stawiała sobie reformę społeczeństwa na zasadach komunistycznych. Jański początkowo z wielką gorliwością zaczął spełniać swoją misję, przechodząc równocześnie wielką walkę wewnętrzną. Chociaż stracił wiarę, dążył mimowolnie do Boga, szukał Go i tęsknił za Nim, bo coraz więcej przekonywał się, że bez Istoty Najwyższej nie można zrozumieć życia. Potwierdzają to słowa zapisane w tym czasie przez Bogdana: "Chcę żyć w świątyni wielkiego Boga, do niej mam wołać całą ludzkość, w świątyni Boga, co jest wszystkim".

Pod wpływem przyjaciół, francuskich księży Lacordaire, Lamennais, Philippe Gerbet oraz polskiego wieszcza Adama Mickiewicza, powoli skłania się do katolicyzmu. Jański przystępuje do sakramentów św. Znacząca data to dzień 24 listopada 1834 kiedy to Jański rozpoczął pierwszy etap swojej spowiedzi, którą ukończył dopiero 10 stycznia 1835. Po spowiedzi przyjął Komunię świętą. Był to dzień nowego przymierza z Bogiem.

Jański nawrócony, nawracał innych. Słodyczą i dobrocią serca zjednywał sobie wszystkich a nauką i niepospolitą biegłością w rzeczach Kościoła wszystkich oświecał, pobożnym przykładem życia budował. Apostolstwo Jańskiego było czynne i niezmordowane. Zapoczątkowywał on i ześrodkowywał wokół siebie ruch religijny na emigracji. Ten niepojęty człowiek, przestawszy żyć dla siebie, dogorywał na ofiarnym stole z miłości ku Bogu i bliźnim. Wśród tej ciągłej pracy i trosk o braci, nie zapomniał Jański o radzie Mickiewicza, aby założyć nowy zakon. Pierwsze jego początki przypadają na rok 1836. Dnia 17 lutego tegoż roku w Środę Popielcową, przy ul Notre Dame des Champs 11 zgromadził Jański pierwszych swoich uczniów, aby rozpocząć wspólne życie.

W 1837 roku wysyła dwóch swoich uczniów. Piotra Semenenkę i Hieronima Kajsiewicza do Rzymu, aby tam założyli nowy dom. Później w roku 1840 sam Jański udaje się tam, mimo, że już w tym czasie był bardzo osłabiony gruźlicą i różnymi problemami finansowymi. Mimo wszelkich zabiegów podupadł jeszcze bardziej na zdrowiu. W dniu 28 maja roku 1840 otrzymał sakrament chorych.

Bogdan Jański zmarł 2 lipca 1840 roku.
Zwłoki jego zosały tymczasowo złożone na cmentarzu św. Wawrzyńca w Rzymie, a na tablicy grobowej bracia umieścili taki napis:

HIC RESURRECTURUS QUIESCIT
S.P. BOGDAN JAŃSKI
PIERWSZY POKUTNIK JAWNY
I APOSTOŁ EMIGRACJI POLSKIEJ
WE FRANCJI.

Żył krótko, wiele cierpiał, wiele kochał. Z miłości dla Boga i dla kraju powziął myśl wielką _ rozbudzenie życia chrześcijańskiego w duchowieństwie polskim i podźwignięcie Ojczyzny z umysłowego i moralnego upadku. Położył kamień węgielny nowego Zakonu do tego celu przeznaczonego. Umarł z trudów wprzód, nim się myśl jego urzeczywistnić mogła.